Geçtiğimiz hafta sonu Malatya Kara Pilot Üsteğmen Erdem Mut’u şehit verdi. Erdem Mut’la beraber Türkiye Kara Pilot Yüzbaşı Mehmet İlker Karaman, Piyade Astsubay Üstçavuş Hasan Kuş ile uzman çavuşlar Oğuzcan Ekiz, Enes Sarıaslan, Halis Koca, Burak Akalın, Serdar Ege, Hüseyin Şahin, Koray Karaca ve uzman onbaşı Hamza Karacaoğlu’nu da şehit verdi. Şehitlerimizin sayısını vermedim, tek tek isimlerini yazdım. İnsan canının bir rakam olmadığı, 10-15 kişi olmadığı bilinciyle. Haber bültenlerinde kısaltmak için alt yazıda 12 asker şehit oldu diyorlar. Bunun annesi, babası var; karısı,çocuğu var; seveni, gizli seveni; can arkadaşı var, hiç saymıyorlar. Saymıyorsanız bile direkt şehidin ismini alt yazıda geçseler bari.
Daha anne babasına haber gelmeden yanındaki arkadaşı onun vurulmasını, yanmasını gördü. Sonrasını düşünmeyin bile. O yanındaki Mehmetçiğin duygularını düşünüyorum. Sonra ne yapar hayatta kalan? Ağlar mı, bayılır mı, düşmanın sülalesine küfredip mermilerinin üzerine atlar mı, bilemiyorum. Ölüme şarkılarla türkülerle gülerek giden şehit son dakikalarında anasını mı düşündü, kızını mı, yoksa tamamlayamadığı görevini mi, bilemiyorum. Ben kendimi sorguluyorum, biz neden yaşıyoruz? Onlar niçin öldüler? Asteğmenliğimi hatırlıyorum, askerlik para için yapılacak iş değil demiştim o zaman. Ölenlerin hepsi muvazzaf askerdi. Ölümü isteyerek seçtiler, vatanları için öldüler. Bir insan annesinden, babasından, gönlünü verdiği yârinden, gözünden sakındığı yavrusundan ne için vazgeçer? Vatanı için elbet. Her gördüğümüzde içimizi bambaşka duygularla dolduran şanlı
bayrağımız gökyüzünde dalgalansın diye. Bu bayrağın dalgalanmasını tehlikeye düşürecek en ufak şeyde canını hiçe sayan yiğitlerimiz bunlar. Ölüme giden bu kahramanlarla hem gurur duyuyorum hem de içim eziliyor. Elimden bir şey gelmiyor, ama birkaç gün sonra yüzlerini unutacağım. Hayatın olağan akışındaki bu acı bitecek. Sonra yine babasının tabutunu gösteren kucakta bir çocuk göreceğim haber bülteninde. Orası yangın yeri olacak ama o çocuk ölümün ne olduğunu bilmeyecek. Belki de yıllar sonra onlardan biriyle karşılaşacağım, babasıyla hem gurur duyacak, hem de yetim büyümenin burukluğunu anlatacak.
Benim canım bu kadar yanıyor bu kadar ağlıyorsam yakınlarını düşünemiyorum bile. Allah yardımcıları olsun. Onlar, şehit oldular bu dünyadan ayrılıp gittiler. Geride ömrünün geri kalanını bu acıyla yasamak zorunda olan zavallı aileleri kaldı. Sizler Cumartesi akşamı üzüldünüz, boğazınız düğüm düğüm oldu. Ama Pazar sabahı geç kalktınız, ailenizle gezmelere çıktınız, akşam da dizi, maç filan izlediniz. Kahrolanlar onların aileleri ve yakın dostlarıydı.
Operasyon bir bilgisayar oyunu değil. Bir kere yola çıkıldı, yanlışıyla doğrusuyla. Acı ama gerçek bu, Türkiye Cumhuriyetine düşen bu mücadeleyi hakkıyla devam ettirmektir. Vahşete dalmadan, siyasi hesaplara dalmadan, birbirimiz suçlamadan. Ancak bu şekilde şehitlerimizin ruhunu incitmeyiz. Onlar öldüler, biz ise yazı yazıyoruz. Ne kadar karşılıksız bir bedel. Hele bitsin bu operasyon; bu politikayı hazırlayanlar, çocuklarımızı oraya gönderenler, terörist başını el üstünde tutanlar, teröristlere oy isteyenler, bunlar olurken susanlar hakkında da yazarız. Hali hazırda şimdinin baş teröristi Amerika iken onların üslerini kapatamayanlardan da hesap sorulur ileride. Şimdi Türk Ordusu şehit vere vere görevini layıkıyla yerine getiriyor. Biz dua edelim, cennetin en güzel yeri şehitlerimizin mekânı olsun; aziz ruhları şad olsun; Allah'ım bize daha fazla acı yaşatmasın.