18 MART İLE DOĞAN GÜNEŞ
Boğaz harbini,Çanakkale savaşını uzun uzadıya anlatacak değilim.Hele hele işin kronolojisine askeri,siyasi,iktisadi,idari taraflarına girecek, hiç değilim.
İtilaf devletlerine karşı verilen çetin mücadelenin,hanği keyfiyetlerin himmetiyle zaferle sonuçlandığını kendimce anlatmaya çalışmaktır dileğim.
Her ne kadar “ülfet” ten türeme,ülfet etme,uyuşma,uygunluk,sıkı fıkı –içli dışlı olma,dostluk ve kaynaşma anlamını taşıyan “İTİLAF” ile isimlendirilmişe de bu devletler, ,esas itibariyle bir şeyi öğrenerek döndüler:Ülfetsizliklerini…Ülfetin yoksulu ve yoksunu olduklarını…
Mağlup oldular ama,bir şeyi de çok iyi gördüler:Türk’ün kudretini…İslam’ın kuvvetini…Bu iki kudretin ya da kuvvetin bir araya gelmesinin nelere kâdir olduğunu…Ülfetin,bu iki kudretin ya da kuvvetin hakkı ve hukuku olabileceğini…
Arkalarını toplamadan gittiler ama bir şeyi de çok iyi bildiler:Mağlup olanın ülfetsizlik,galip olanın ise ülfet oluşunu…
İrfan-ı kadime göre “ilim maluma tabidir.”yani bilinmeyene değil,bilinene…Gerçi insanın moderni tersinden okur,meçhule tabi görür…İnsanın moderni “ulûm”dan,”zübde-i âlem”olanı ise “ilim”den okuduğunu okur…Dokuduğunu dokur…
Biri “beni” hiçe sayıp unuttu,hep “senin” bilgisinin peşinde olmakla “her şeye kadir ben olurum” dedi…Biri de hem bileni,hem bilineni,hem bilgiyi bende tevhitleştirdi…
Boğaz harbinin belirlediği en önemli bir farktır bu!Bu farkı farkettiren bir harb değil,bir Fark!..
Âciz biri olarak bu Fark’ın fark ettirdiği fark ile “Çanakkale Zaferi neyin zaferidir?”i fark etmek adına,senin bilgisine değil de benin bilgisine başvurdum.Yaptığım söyleşide gördüm ve öğrendim ki:
Çanakkale Zaferi,muhafaza edilen “mevzi”nin zaferidir…Zira marifet o ki,”mevzi”yi kaybedenler,
“mevzu”yu da kaybederler…Mevziyi terk eden,mevzuyu terk eder…Mevziyi hiçe sayan,mevzuyu
hiçe sayar…Mevzi “hüvem”yani hüviyetimdir…Mevzu ise “ma hiye”m,yani mahiyetimdir…
Mevziye konulandır mevzu!..Mevzi mekân,mevzu mekin olandır.Mekâna yerleştirilen…Mesela
Türk mevzidir,Türklük mevzu.İslam mevzidir,Müslümanlık mevzu…İman mevzidir,mümin mevzu…Millet mevzidir,ümmet mevzu… Halk mevzidir,hukuk mevzu…İnsan mevzidir,üns mevzu…Aşk mevzidir,maşuk mevzu…İrade mevzidir,murad mevzu…Eylem mevzidir,eyleme mevzu…Vatan mevzidir,vatandaş mevzu…Harb mevzidir,zafer mevzu…Benin bilgisi mevzidir,senin bilgisi mevzu…Bu zincir böyle gider.
İşte mağluplar,mevzisizlerdir…Mevzisizler de mevzusuzlar…Yani muzaffer değil,mağluplar!Şimdi bir gelin,bir öğrenci,bir ülkü eri,bir asker mevzilenmişliği ya da mevzisini muhafaza etmez,ihtimam gösterip korumaz kaybederse ne olur?Benim de ,senin de,sizinde düşündüğü olur…
Sürekli benin bilgisi,benin ilgisi ve benin sevgisiyle benime;senin bilgisi,senin ilgisi ve senin sevgisiyle de senine , sedâ demiyorum,edâ ile,mümkünse kemâl-i edâ ile,daha mümkünse hüsnü edânın kemâliyle şunu demeliyiz: Kahraman mevziyi,mevziîliği muhafaza edendir.Bu yerde koyu renkli bir muhafazakârlık gerekir.Muzaffer ise,mevzuya erişendir!..
Çanakkale Zaferi,evet mevzinin ve de mevzunun zaferidir!Bunda hiç tereddüt yoktur!
Mevzi’ yi işaretledik,işaretlenmesi gerekli bir akraba var ki,o da “mevziî”dir.Bir yere mahsus,bir yere has demektir.Başka bir yere konulması asla mümkün değildir.Kendisini imha eder,”mekan-ı mahsu”sundan olmaz!
Mesela “sevda”nın mekan-ı mahsusu nutfedir.Nesefli Aziz’in dediği de budur.Kendine mahsus mekâna öylesine yapışmıştır ki etle tırnak gibidir.Onun için de mevziî olan,çok özel olandır…Mevziî olanı her ne pahasına olursa olsun korumak,herkese “farz-ı ayn” dır!Bizzat eylemeye mecburdur! Aksi halde “farz-ı kifâye” ye dönüştürmek,ihanet olur!..
Bu Tanrımsı Toprak,bu Cennet Vatan mekân-ı mahsusumuzdur…Mevziîdir…Sevday-ı mevziiye ile,bir yerde olan bir yere mahsus sevdâ ile vatandır…Ananın rahmidir…Ananın rahmine düşen nutfenin tecessümüdür…
Bu sebebledir ki verdiklerimiz oldu…Ama asla vermediğimiz,vermiyeceğimiz bir yer var ki,işte o yer tam burasıdır…Mekan-ı mahsusumuz olan bu vatandır…Bu Mevzi’den,Mevziî’den,bu Mevzu’dan hiç kimse,hiçbir güç bizleri almaya kadir olmayacaktır.Çanakkale’de denediler,Boğaz
Harbi ile bütün senlikleriyle almak istediler,ne oldu?Alabildiler mi?
Çanakkale Zaferi,mekan-ı mahsusa layık görülen “ehass-ı nas”ın,en has insanın “zafer-i hass”ıdır!.Yani,insanın en hassına has olan has bir zaferdir!
Çanakkale zaferi,”var vardır,var yok olmaz”ile “yok yoktur,yok var olmaz”ın idrakindekilerin zaferidir…Türkün beni,burada var,onun için de burada Türk var…Var,yok olmaz…Olmadı…
Yok edemediler…
Adım ona itilaf edenler,burada yoktur,onun için de var olmadılar…Yok,var olmaz…Olamadılar…
Eylemlediler ama eyleyemediler…Mağlubiyet eyliyemiyenlerin,muzafferiyet eyliyebilenlerin oldu…Eylem güzel vasfını da taşır,çirkin vasfını da…Ama eyleme, sadece güzellikle mücehhez…
Onlara eylem yakıştı,bize de eyleme…Eyleme de eyledi eyleyeceğini…Muzaffersin dedi!
Çanakkale zaferi,matlubun husulü veya adem-i husulü müsavi gören tamların zaferidir,buçuklu
ların değildir…”Derd-i iştiyâk” ile “nutk-u can”olmuşların zaferidir…Zaferidir ki Mehmet Akif Ersoy,”ancak Bedr’in arslanları bu kadar şanlı idi” demektedir.Bu öylesine bir “derd-i iştiyak”,aşk
derdi ki, iki mevzide mevzudur:Biri Bedir…Biri Çanakkale…İki tarihte mevzudur:Biri 13 Mart 624…Biri 18 Mart 1915…
Yine öylesine eşsiz bir “nutk-u cân”,canın nutku ki, iki mevzuda mevziîdir:Biri “sahibu’l vatan”,vatanın sahibi olmak…Biri de İlây-ı Kelimetullah!..
Çanakkale Zaferi,şaşanın,şaşıranın zaferi değildir;şaşırtanın zaferidir…O şaşırtanlar ki,ne varlığa sevinirler,ne de yokluğa yerinirler...
O şaşırtanlar ki,imkânı başkalarında,taşrada değil;kendinde bulabilenlerdir…
O şaşırtanlar ki,içinini Allah için görenler ve “dönüşümüm Allah içindir” davasını güdenlerdir…
O şaşırtanlar ki,”âlem-i kuds”ile,kutsiyet âlemiyle aşina olmuş ve de “SELAMÜN KAVLEN MİN
RABBİ-R RAHİM”ce merhametli Rabb’in selamına susamışlardır…
O şaşırtanlar ki,ölmeden önce ölenler,ölmesini bilip ölümü hakketmişlerdir…
Çanakkale Zaferi,layık olana,layık olanın,layık olduğu üzere husulüdür…
Çanakkale Zaferi,ŞEHÎD olmadan önce ŞÂHİD olanın zaferidir...
Çanakkale Zaferi,atasından, “ne yapıyorsun?” denildiğinde,”ne yapayım,emâneti dolaştırıyorum” sözünü duyan,bu sözün merkezindeki hikmeti sezip sızanların zaferidir…
Boğaz Harbi’ni de , Boğazın Harbi’ni de şairin dediği gibi “mübtelây-ı gam”a sormak lazım:
Ne bilir müneccimle muvakkit şeb-i yeldayı
Mübtelây-ı gama sor kim geceler kaç saat.
“Şeb-i Yelda”,yılın en uzun gecesi demektir.23-24 Aralığa tekabül eder.Boğazın Harbinde ki bu uzun geceyi,geceleri ,en iyisi o ayazla ayazlanmışlara,Ayazlara sorun…O ayazın gamıyla mübtelâ olmuşlara sorun…Sorun ki haksızlık,hukuksuzluk etmeyesiniz…Müneccime,muvakkite sorulacak şey değildir bu!
Çanakkale’de durmak…Çanakkale’den bakmak…Boğazın hayret makamlarından gözlemek…Devrandaki,seyrandaki,hayrandaki olmak…Kendinden kendine seyredip,kabz halinden bast haline geçmek…Sonra ”SENDEN YİNE SENE SIĞINIYORUM YA RABB!”idra
kine boğulmak…Kolay mı?
Çanakkale Zaferi,güzel eylemenin,güzeli tastikin,takvânın yani haksızlık ve hukuksuzluk etmemenin zaferidir…Kolayın kolaylaştığı gündür 18 MART!..
Hikâye o ya!Hoca talebesinden bir sarı gül ister.Talebe bir gül bahçesi bulmasına bulur amma,güllerin hepsi beyazdır…Arar fakat sarı gülü bir türlü bulamaz.Güneş de batmak üzeredir,bütün kızıllığı ile sarmış,sarmalamış ortalığı…Bülbül talibin yanına konar ve der ki:
“Sırtını bana dön.Bir süre öteceğim,sonrada susacağım.Sustuğum an yüzünü çevir,ne bulursan götür hocana!”
Bülbül dediğini yapar,talib de istenileni…Yüzünü çevirir ve bakar,sarı gülün karşısında bulur kendisini.Alıp koşar hocasına…Hocası bu sefer de pembe gül ister.Aynı şey, bir daha yaşanır…
Bülbül susunca,döner bakar ki bir tane pembe gül oracıkta.Alır,hiç beklemeden sevinçle koşar hocasına götürür.
Hoca bu sefer de bir kızıl gül istemez mi?Artık talebe perişandır…Dizlerinin bağı çözülmüştür
Çünkü hocasının isteğini yerine getirmenin zorlaştığının farkındadır…Gül bahçesine gelir başlar aramaya…Oradan oraya koşar ama nafile…Çöker kalır öylesine…Fakat bülbül de işin zorluğunu fark etmiştir…Gelir,yanıbaşına konar…Uzun bir sukûttan sonra başlar feryad-ı figan etmeye…Tutuştukça yanar,yandıkça tutuşur…Birden susuverir.Talib dönmeye görsün!..Bülbülün tırnaklarını yüreğine bıçak gibi sapladığını,yüreğinden akan kanı, beyaz gülün üzerine akıtıp kızıla boyadığını ve kendisinin de dibine düştüğünü görür…
Bayılır düşer oraya…Kendine gelince de alır kızıl gülü, hocasına götürüp takdim eder.
Genelde bütün şehitler,özelde de Çanakkale Şehitleri yüreklerindeki kanları ile Bayrağımı kızıla boyamış,neticede de dibine düşmüş o bülbülün ta kendisidirler!..
Şahide ve Meşhûda yemin olsun ki,Çanakkale Zaferi ,onların bize emanetidir…Bu emanetle dolaşmak ta asli vazifemiz olsun!Namusumuz olsun!
Gülhan Haliloğlu