İstanbul Malatya için önemli. “Acaba Malatyalı genç insanları Malatya ile nasıl bir ilişk içerisinde olacaklar? Yöneleri pek Malatya’ya dönük değil.” endişelerini yaşadığımız dönemlerde 6 Şubat felaketinin ilk günleri ve saatlerinde Malatya ile kurululan yardım köprüsünde can siperane koşuşturan, genç iş insanlarımızla  ile o gün hiç kopmayacak şekilde bir başka gönül birlikteliği oluştu. İşte  o gönül birlikteliğinin mimarı Genç Malatya  İş İnsanları Derneği (MİAD)  Başkanı Murat Güler, şimdilerde Malatya için çok daha önemli hedefleri  hayata geçirmeyi hedefliyor. Bi’Kent Dergisi’nin  sorularını cevaplandıran Genç MİAD Başkanı Güler, Malatya’nın ayağa kalkış sürecinde hep yanında olacaklarını vurgularken, gençlere yönelik projelerden  Malatyaspor’a kadar her konuda yapmak istedikleri çalışmaları anlattı.

Öncelikle sizi kısaca tanıyabilir miyiz?

36 yaşındayım. Lise eğitimimi Özel Avrupa Lisesinde gördüm. Alman Lisesi diye geçiyor aynı zamanda. Lise 2'de Almanya'nın Düsseldorf şehrine gittim. Orada bir sene kadar eğitim aldım. Erasmus programı gibi. İstanbul'a döndükten sonra İstanbul'da bir üniversite hazırlık programımız vardı. Üniversiteye hazırlanırken de İstanbul Bilgi Üniversitesini kazandım. İstanbul Bilgi Üniversitesine gitmeden önce de İngiltere'ye gitmek istiyordum. En büyük hayalimdi İngiltere'de okumak. Tabii İngiltere'ye aileden de onay çıkması gerekiyor, sadece kendimizin istemesi yetmiyor. Cambridge'e gittim. Cambridge'te yaklaşık dört beş aylık bir sürecim oldu. Sonra Türkiye'ye tekrar geri dönüş yapıp İstanbul Bilgi Üniversitesinde işletme informatiği bölümünü okudum. Ardından dönmemdeki sebepler biraz hem aile şirketiyle alakalı şirketin içerisinde kalmak, İstanbul'da hayata devam etmek ve aynı zamanda da iş hayatını daha genişleterek, daha farklı perspektifle yolumuza devam etmekti. İstanbul'a döndüğümde hem üniversite hayatı hem de iş hayatına erken yaşta atılmış oldum. Aile şirketinde Uzak Doğu bölgesi, Çin, Japonya, Güney Kore bölgesiyle alakalı çalışmalar yaptım. O bölgeye ihracat yapmak istediğim bir şeydi. Hiç daha önce çalışmadığımız bir bölgeydi. Yaklaşık 21 ya da 22 yaşında Uzak Doğu bölgesine kısa vadeli kalmalarla hem üniversitemi hem de iş hayatımı devam ettirerek o bölgede işler yaptım. Yaklaşık 6 yıl kadar Uzak Doğu bölgesinde güzel, firmamıza değer katacak, katma değer üretecek işler gerçekleştirdik. Bu süre zarfında tabii hem gençliğimin hem de babamızın bize bu noktada vermiş olduğu bir cesaretle kendi şirketimi kurdum. Hem inşaat hem de taahhüt işleri, organizasyon işleri yaptım. 24 yaşımda kendi şirketimi kurduktan sonra hem aile şirketi hem de kendi şirketimle beraber paralel bir şekilde iş hayatına girmiş oldum. İş hayatına girdikten sonra da ister istemez bir network ana ihtiyaç oluyor. Sadece iş olmamış oluyor. Bu noktada da hiçbir STK'ye gitmeden bir MİAD'la tanışma serüvenim başladı. 26 yaşında. Bugün de 36 yaşındayım. Yaklaşık 10 yıl kadar süre geçmiş. MİAD'ın içerisinde eskiyim, diyebilirim. Genç MİAD başkanıyım ama epey zamandır aslında MİAD'ın içerisindeyim. Evli, iki kız çocuğu babasıyım. Bu da önemli bir detay benim için.

Yurt dışındaki bu deyimlerden sonra MİAD çatısı altında böyle bir görevi alırken hedefleriniz nelerdi?

Birincisi, sosyal çevre… Yani networka yatırım. İkincisi, mevcutta devam ettirmiş olduğumuz bir şeydir aslında. Büyüklerimizden şirket yönetimi anlamında öğrenebilecek çok şeyin olduğunu farkına varmıştım. İlk MİAD'a gideceğim zaman bir tecrübe paylaşımı programına gitmiştik. O tecrübe paylaşımında Mustafa Küçük vardı. Mustafa Küçük'ten çok önemli, parayla satın alınamayacak ticari bilgiler edinmiş olduk. Çünkü irili ufaklı bir iş hayatımız vardı ve bu noktada daha çok gençtik. Hâlâ genciz ama o noktada da iş hayatında daha toyduk tabiri caizse. Böyle değerli, kıymetli abilerden bedavaya tecrübe satın almak oldukça önemli. O insanların bu süre zarfında ihracat yaparken de üretim yaparken de nelerle karşılaştıklarını deneme-yanılma yöntemiyle değil sonuçta bir başarı elde ettiyse o demek ki doğrudur felsefesiyle biraz yaklaşmak lazım. Her başarısı doğrudur, diyemeyiz ama sonuçta üretimde güçlü olan insanlar. Bizim Malatyalı, Malatya'da ticaret yapan, İstanbul'daki Malatyalılarımız özellikle bu noktada ticaretin erbabıdır diyebileceğimiz noktada. Çünkü her farklı sektörlerde markaların arkasında bir Malatyalı çıkıyor. Malatyalı deyince tekstil konuşulur ama sadece tekstil değildir. Malatyalı tekstil işiyle uğraşmaz. Tekstilin arkasında mutlaka farklı sektörler vardır. Mesela ben MİAD'a girmemle birlikte sekiz on yıllık bir süreç dediğimiz zaman bambaşka sektörlerden teknolojisi, inovasyonu, mevcut hâliyle yapay zekâ üzerine çalışmaları çok farklı sektörlerdeki insanlarla bir tanışma durumumuz oldu. Bu da ister istemez bir network, bir tecrübe paylaşımı oldu diyebiliriz. Bu, benim için ilk başta bir motivasyondu. Bir akademi gibi düşünebiliriz. Sonuçta biz üniversiteyi, akademik hayatımızı tamamladık ama iş hayatı da bir nevi akademidir. Orada da tecrübelerden faydalanarak o insanlardan bir şeyler öğrenerek bir yol haritası çıkartıyorsun. Onlardan öğrendiklerini kendi iş yerinde denemeye çalışıyorsun. Bu denemelerin faydalarını gördükçe daha fazla istiyorsun. Daha fazla o tecrübe paylaşımını talep eden noktada oluyorsun. Böyle bir serüvenle başladı.

Bu süreçte neleri değiştirmeyi hedefliyorsunuz?

Malatyalı bir iş insanı olarak geniş bir aile sahibiyim Malatya'da. Babam 13 yaşında İstanbul'a gelmiş, burada iş hayatına atılmış. Bizler de iş hayatına atılıp belli hedefler koyduk kendimize. İlk önce akademik eğitimimizi tamamlayıp ardından iş hayatımızda ihracat yaparak ülkemize 1 cent, 1 dolar getirebilmek aslında bir nevi cephede silah tutan askerimizden çok bir farkı yok. Çünkü yurt dışında gittiğimiz fuarlarda, yurt dışına yapmış olduğumuz ürünleri, satışından elde ettiğimiz kârlarla getirmiş olduğumuz 1 dolar bile bizler için bu noktada çok kıymetli. Önemli olan, memlekete hayırlı bir şekilde hizmet edebilmek, üretim yapabilmek, üretim kapasitesini arttırabilmek. Benim için bu değerli, en büyük motivasyonum da budur. İş hayatımda şu anda farklı sektörlerdeyim. Yaklaşık beş farklı sektörde hayatın içindeyim. Turizmde de varım. Sosyal tesis, inşaat bölümü, deri ve kürk ihracatı. En çok istediğim, en çok sevdiğim sektör deri ve kürk ihracatı. Aile şirketimiz olan bir kısım çünkü motivasyon kaynağımız orada daha başka. Sadece para kazanmak değil ülkemizi iyi bir şekilde temsil edebilmek... Bugün İtalya'daki bir fuara, Japonya'daki bir fuara gittiğimiz zaman ürünlerimizi eskiden dünya ile bu noktada rekabet edemeyecek durumdaymış. Babalarımız, daha büyüklerimiz anlatırlardı. Bir teslimiyet havası vardı o dönemlerde. En kuytu köşelerde bir fuar organizasyonunda daha küçük standlarda, daha az kaliteli ürünlerle dünya piyasasına kafa tutmaya çalışıyorduk. Ama şu an öyle değil. Şu an bizim yaptığımız ürünler dünyada İtalya'dan, Japonya'dan, Çin'den çok çok daha kaliteli ürünler. Deri ve kürk üzerinde dünyanın en iyi üretim merkezi Türkiye, İstanbul. Bu noktada bizim motivasyon kaynağımız da bu. Buradan yola çıktığımız zaman da bir STK tarafı da var. Bu da aslında memleketimize olan hizmet kısmı.

MİAD Malatya için önemli bir kuruluş. Özellikle bunu deprem sonrası süreçte çok daha yakından gördük. Sanıyorum o günlerde Genç MİAD olarak deprem bölgesinde önemli işlere imza attınız. O günlerde neler yaşandı? Hangi zorluklarla karşılaştınız?

Şöyle bahsedeyim: Ben genç MİAD başkanlığının yaklaşık beş yıldır yürütüyorum. Genç MİAD yönetim kurulu farklı sektörlerden oluşan, İstanbul'da yaşayan Malatyalı ailelerin çocuklarının ikinci nesilleri genelde. Kendi işlerinde hep iyi olan insanlar. Hem işini iyi yapan hem de örnek insan, yani çevresine iyi bir rol model olabilecek insanlarla beraber bir yol arkadaşlığımız var. Sağ olsunlar, hepsiyle çok yakın temastayız. Hem bir dostluğumuz İstanbul'da MİAD sayesinde birleşti çünkü en büyük ortak paydamız Malatyalı oluşumuz ve aynı zamanda iş insanı oluşumuz. Benim gibi ikinci nesli yaşayan veya kendisi sıfırdan bir şeyler kurmuş bir yönetim kuruluyla biz bu yola başladık. Deprem olmadan önceki süreçte biz İstanbul'daki genç Malatyalılarımızı, iş insanlarımızı bir arada tutan bir platformduk aslında genç MİAD olarak. Deprem olduktan sonraki süreçte Genç MİAD yönetim kurulu olarak hazırlıklarımızı yapıp Malatya'ya doğru yola çıkan ilk ekip olduk. O günden sonra tamamen yönümüzü Malatya'ya çevirdik çünkü Malatya bizim gittiğimizde depremin ilk gününü gördüğümüzde yıkılmış, harabe olmuş bir şehirdi. Biz orada suyun olmadığını, insanlar için bir ısıtıcının çok büyük bir lüks olduğunu gördük ve Malatya'ya depremin ilk günlerinde gitmiş olmanın bize manevi anlamda katkısı da çok büyük oldu. Çünkü bizim şehirle bir bağımız var. Biz orada doğmadık, büyümedik ama bizim aile büyüklerimiz, amcalarımız, dayılarımız, halalarımız hâlâ orada yaşıyorlar. Biz onu gördükten sonra bizim oraya gıda, ısıtıcı, hijyen malzemeleri, çocuklarla alakalı bezler, bunun gibi eşyaları bir an önce İstanbul'dan Malatya'ya nasıl getiririz; bunun organizasyonunu yapıp yola çıktık. Bir ekibimiz İstanbul'da çalıştı. Benle beraber bir ekip de Malatya'ya doğru yola çıktı. Malatya MOTAŞ binasının olduğu yerde bize bir görev verildi. Malatya Büyükşehir Belediyesi, MİAD Kızılay'la beraber. Bu süre zarfında, yaklaşık ilk bir haftada çok güzel işler yaptı. Çok ciddi bir koşturma oldu. MİAD çok güzel işler yaptı. Ekipte hastalananlar oldu. Biz oraya sekiz kişi gittiğimizde ilk arabayla giden ekip sonra bizim arkamızdan gelen ekipler de oldu. Belki de deprem zamanında ilk gece bu kadar fazla tırın geldiği ilk şehir olabilir. Bizim arkamızdan doksan taneye yakın tır yola çıktı. O gün un ihtiyacı vardı. Un tırı yola çıktı. Malatyalılar çok iyi bir şekilde organize olup bazı arkadaşları hijyen noktasını atadık. Hemen bununla alakalı çalışma yapıp tırını çıkardı. Ekmekle alakalı bir problem vardı. Un yoktu. Bu işin içerisinde olan arkadaşlarımıza söyledik. Tekstil noktasında ısınma, battaniye, çocuklar için giyim, kuşam yaşlılar için elbise, orta yaş için bir şeyler… Ne gerekiyorsa herkes kendi bölümüyle alakalı burada iyi çalıştı. Sürekli telefon trafiğinde olarak Malatya'da MOTAŞ binasının olduğu yerde ve belediyelere sadece MOTAŞ binasının tırlarımız gelmedi. O gün belediyenin suya ihtiyacı vardı. Bize gelmeden Battalgazi Belediyesine, Yeşilyurt Belediyesine Malatya Büyükşehir Belediyesine, muhtarlarımıza kadar… Yani benim orada telefonlarım hiç susmadı. İstanbul'daki büyüklerimiz, benim orada olduğumu bilenler de neye ihtiyaç var noktasında bize telefon açtılar ve Malatya süreci, deprem süreci aslında bizim için böyle başladı. Biz Malatya'dan gözümüzü, elimizi, ayağımızı çekemedik.

Ama o süreç özellikle Malatya'da ikinci nesil, İstanbul'daki iş dünyasının Malatya'yla kopup kopmaması ile ilgili endişelerin yaşandığı bir dönemdi. O an sizle birlikte giden ve daha sonra gelen genç ekip, o ikinci nesil dediğimiz ekip, şehrin gözyaşlarına ortak oldu; duygularına ortak oldu. Ve çok ciddi bir duygusal ortam içerisinde o insanlara yardımcı oldu. Bu anlamda baktığınızda arkadaş grubunuzda ruhaniyet olarak Malatya'ya bakış, Malatya'ya yönelik düşünce, tavır, değişim veya nasıl bir değişim yaşandı?

Çok güzel bir soru sordunuz. Şöyle cevap vereyim: Biz, deprem sürecinden önce Malatya'ya gençleri nasıl götürürüz, diye hep proje üretmeye çalışıyorduk. Gençler Malatya'mızı bir görsün, Malatya ile bağını koparmasın diye çalışmalar yapardık. Deprem süreci aslında bu başlatmış olduğumuz İstanbul'daki Malatyalı gençlerimizi Malatya ile bağını koparmadan hem oraya turistik geziler hem de oradaki insanlarla, akrabalık bağlarıyla daha kuvvetlendirebilmek. Çünkü teyzesi var, yıllardır gitmemiş; aile büyükleri var, gitmemiş. Deprem sürecinde şöyle bir şey oldu. Bu bağ çok daha fazla güçlendi, biz hiçbir şey yapmadık. Çünkü depremde biz orada olduk, yardımları ile beraber oraya geldiler. Daha sonrasında da Malatya ile olan bağı ister istemez çok daha kuvvetlendi. Çünkü turistik gezi ile değil, ayağa kalkması gereken bir şehri tekrar ayağı nasıl kaldırırız herkes bunun çabasını gösterdi. Herkes bu noktada aslında bu ülkeden kazanmış olduğu paranın artık zekâtını vermesinin gereğini gördü. Bu sadece para anlamında değil, manevi olarak da... Oraya gelip gitmesi, oradaki insanlarla ilgilenmesi, konteyner kentlere gitmesi… Biz deprem sürecinden sonra yaklaşık on defa geldik. Bu gidiş gelişler hâlâ devam ediyor. Gençler, şehrin ayağa kalkış sürecini nasıl takip ediyor? Mesela bu yaz 20 Haziran'da tekrardan gençlerle beraber Malatya'ya geleceğiz. Yine eksiklerimizi orada göreceğiz. Bununla alakalı nasıl projeler üretiriz, ona bakacağız. İlk deprem sürecinden iki ay sonraki dönemde Malatya'ya geldiğimizde konteyner kentler daha yeni kuruluyordu. Konteyner kentlerdeki en büyük eksik çocukların nerede, nasıl ders çalışacağı idi. Bu çocukları nasıl rahat ettiririz, diye düşündük. Sonuçta hayat devam ediyordu aynı zamanda. Bizim konteyner kentlerin içerisine gençlik merkezi adını vermiş olduğumuz kütüphaneler yaptık. Bu kütüphanelerin içerisinde sonuçta yirmi metrekarelik olan bir konteynerde öğrencilerin ders çalışacağı bir alan yoktu. Biz bu konteyner kentlerde minimal, yaklaşık 80 metrekarelik konteynerleri birleştirerek bir kütüphane oluşturduk. Hem ders çalışabilecekleri, içerisindeki sinevizyonu olan, film izleyebilecekleri, kendilerine bir özel alan, gençlere özel bir alan oluşturmak için bunu tespit edip yaptık. Malatya'nın birçok konteyner kentinde bir gençlik kütüphanemiz var.

Şimdi şehrin yeniden ayağa kalkış sürecini de takip ediyorsunuz. Bunu takip ederken şehirdeki o karamsar havayı da hissediyorsunuzdur muhakkak. Çünkü şehir hafızasındaki bütün şeyler kayboluyor, yeniden bir şehir oluşuyor. Bu anlamda Malatya'nın şu anki yapılanmasını nasıl görüyorsunuz? Doğru bir süreç işliyor mu sizce veya bu süreç işlerken nelere dikkat edilmesi gerekiyor?

Ona şöyle bir sene öncesinden başlayarak cevap versem daha uygun olur aslında. Bir sene önce Malatya'ya geldiğimizde insanlar çok daha karamsardı. Her şeyden şikâyet eden, sonuçta akrabalarımızdan, eşimizden, dostluğumuzdan duyduğumuz karamsar bir şehir vardı.  Bizim genç MİAD’daki arkadaşlarımızla beraber gittiğimiz zaman “ölü şehir” tabiri çok kullanılırdı. Elektrik noktasında yeri geldiğinde sıkıntılar yaşanırdı, suyla alakalı problemler vardı. İnsanlar sonuçta evde değil konteynerlerde yaşıyordu. Bu da ister istemez insanları daha karamsar bir tabloya itiyordu. Biz burada ne yapabiliriz, insanları tekrardan şehrin canlı olduğuna, tekrar ayağa kalkacağına psikolojik olarak nasıl destek veririz; dedik. Burada bir festival düzenledik. Malatya merkezli belediye binasının ön tarafında yaklaşık üç gün süren bir festival düzenledik. Her konteyner kentten gençleri, çocukları bu festival alanını gezdirip birazcık da olsa onların yüzlerini güldürmeyi amaçladık. Orada birkaç tane deney atölyesinde uğraşıp bir şeyler yapabilecekleri bir ortam hazırlamak istedik ve çok da güzel geçti. Malatya Büyükşehir Belediyesi ile beraber Malatya'nın üniversitesi ve yaklaşık 12 tane üniversiteden atölyeler geldi buraya. İstanbul'dan, Konya'dan, Elazığ'dan projeyi duyup bu noktadaki niyetimizi bilip üniversitelerin hocalarıyla beraber atölyelerini açmış olduğu bir alan aslında oluştu. Biz bunu gördüğümüz zaman oradaki insanların mutlu olduğunu gördük. Biz şehrin ayağa kalkacağını biliyoruz, hissediyoruz bunu ama oradaki insanlar daha karamsardı. En son yaklaşık bir buçuk ay önce Malatya'ya geldim. Bu karamsar tablonun ortadan kalktığını, insanların biraz da şehrin dokusuna uygun şekilde artık yapıldığına inandıklarını görmeye başladık. Ve bunu biz kendi gözlerimizle gördük. Şehir tekrar ayağa kalkıyor, tekrar insanların yaşayabilecekleri bir ortam oluşuyor. Evler yükseliyor, iş yerleri yükseliyor, organize sanayideki çalışmalar, fabrikaların kapanmaması… Malatyalı kendi şehrine sahip çıktı. İstanbul'daki Malatyalılar Malatya'ya sahip çıktı. İstanbul'daki genç iş adamları veya yaşı ilerlemiş büyüklerimiz, hepsi Malatya'ya sahip çıktı. Ben bunu görebiliyorum. Kimi okulların yeniden inşa sürecinde iş adamlarımız çok ciddi pozisyonlar alıyorlar. Karakollar yapıldı, hastaneler yapıldı. Çok fazla var yapılan şey. Bunların hepsini tek tek saymak çok da mümkün değil. Şehir merkezi ben ilk Malatya'ya geldiğimde yıkık, harabe bir hâldeydi. İkinci ay geldiğimde keza yine öyleydi. Daha molozlar kalkmak üzereydi. Kalkmamıştı bazı yerlerde. İnsan bunu gördüğü zaman da üzülüyordu. Malatya'daki hangi büyüğümün yanına gittiysem amcamın, dayımın, teyzemin hepsinde bir gözyaşı vardı. Çünkü Malatya'nın düzeleceğine dair inançları yoktu. Şimdi ben geldiğimde o inancı gördüm. Çünkü devletimiz çok güçlü ve dirayetli durdu. Yapacağım, dedi. Biz en son Malatya'ya geldiğimiz zaman Malatya'daki o yükselişi gördük. Tekrar şehir ayağa kalkacak. Biz bu süre zarfında genç MİAD olarak, Malatyalı iş insanları olarak üzerimize ne elimizden gelen çabayı gösteriyoruz. Çünkü şehrin bugün bize ihtiyacı var. Bugün ihtiyaç var.  

Şimdi aslında binalar yükseliyor. Şehir bir şekilde ayağa kalkacak. Ama psikolojik olarak insanların yeniden ayağa kalkış süreci de çok önemli değil mi?

Etkinlikler, festivaller, şenlikler, organizasyonlar... Bunlarla ilgili bir tereddüt vardı. Ya biz deprem yaşadık, şimdi sırası değil gibi bir öteleme duygusu vardı. Bu anlamda Teknofest'i ben tanıştığımız günden beri Malatya'da çok arzuluyorum. Hele bu dönemde bize belki depremden dolayı bir pozitif ayrımcılık da yapılabilir. Bir girişimde bulunabilirsek şehir yöneticileri bizlerle birlikte. Bu sosyal aktivitelerin ayağa kalkış sürecindeki önemi elbette yadsınamaz. Çünkü sosyolojik olarak baktığımız zaman bir kere insanların tekrardan orada yaşayabilmesi, şehrin tekrardan ayağa kaldırılabilecek olmuş olması devlet gücüyle olacak bir şey. Sosyolojik kısmıyla beraber etkileşimi de aslında şuraya çıkıyor. Eğer bu insanları buna ikna edemezseniz şehri terk ederler, durmazlar. O insanlar şehirden giderse Malatya diye bir şey kalmaz. Ve Malatya kadim bir şehir, eski bir uygarlık, çok eski bir medeniyet. Yani her tarafında tarih fışkıran yapısıyla da insanlığıyla da bu noktada önemli bir alana sahip. İnsanlardaki bu algıyı evet tekrar şehir ayağa kalkacak, tekrardan burada eski günlerdeki gibi yaşamaya devam edeceğiz. Bunu hem devlet hem STK'ler, gazeteciler, televizyonlar bu noktada aslında başardı. Şehirde insanları tutabildiler ve herkes çalıştı.

Malatya için TEKNOFEST ve T3 Vakfı konusunda takip ettiğiniz bir süreç var sanırım.

Şöyle bir durum var orada: Biz TEKNOFEST'i hep dillendirdik ve gördüğüm herkese TEKNOFEST'i Malatya'ya istiyoruz. TEKNOFEST Türkiye için bir markadır, dünya anlamında bir markadır. Bu noktada T3 Vakfı ile biz de TEKNOFEST'i Malatya'ya nasıl getiririz diye düşündük. Bu soru işaretinin arkasında Malatya'da bir gençlik merkezi kuralım dedik. Bu gençlik merkezinin içerisinde bunu en iyi yapabileceğimiz vakıf, bunu en iyi yapabileceğimiz ortak payda kimdir diye baktığımız zaman T3 Vakfı. TEKNOFEST'i bugün mütevelli heyeti başkanı olan Selçuk Bey'in, Elvan Hanım'ın başkanlığını yapmış olduğu T3 Vakfı ile beraber bir proje geliştirelim istedik. T3 Vakfı ile hemen hızlı bir şekilde iletişime geçip T3 Vakfı başkanımızdan randevu alıp kendilerinin yanına gittim. Kendilerine Malatya'daki sürece anlattım ve Malatya'da bir gençlik merkezi projesi kurmak istediğimizden bahsettim. Bu gençlik merkezi projesinin bildiklerimizin dışında olduğunu anlattım. Biraz daha farklı bir altyapısı var. İçeriği çok daha güçlü bir... İçerisinde T3'ün atölyelerinin, T3 Vakfı'nın atölyelerinin olduğu, bugün TEKNOFEST 'in içerisinde olan uzay sanayi... Bilimsel, kodlama atölyeleri... Tarım atölyeleri... İçerisinde 21 taneye yakın farklı atölyeler var. Malatya'mızın en çok ihtiyacı olan nelerdir diye düşündüğümüzde... Malatya'mızın insanının mühendislik bir zekâsı vardır. Malatya'mızdan da bu açıdan da ciddi bir potansiyeli var. Bizim Malatya'mızda şu anda T3 Vakfı'nın düzenlemiş olduğu bir çalışma yok. Biz ilk önce onları ikna ettik. Dedik ki “Biz Malatya'da bir gençlik merkezi açmak istiyoruz. Bunu da sizinle beraber açmak istiyoruz. Çünkü siz bu işte Türkiye'deki en iyisiniz.” Bu atölyeler kurulurken de T3 ile de bunu ikna sonucunda bir ön protokol aslında konuşuldu. Belli bir aşamaya kadar gelindi. Bu gençlik merkezi ve T3 Vakfı'nın iş birliğinde Malatya Üniversitesinin de işin içerisinde olacağı, Malatya Belediyemizin işin içerisinde olacağı bir proje geliştirdik. Bu projenin asıl temeli bunu yapıp o gün Selçuk Bayraktar'ı Malatya'ya getirip o projemizin açılışını gerçekleştirip TEKNOFEST'in sözünü almak. Aslında hem bir gençlik merkezi oluşturup 6-14 yaş arasındaki gençlere, çocuklara, ilkokul, ortaokul, lise öğrencilerin hafta sonları deney yap atölyeleriyle beraber öğrenebileceği bir program geliştirip arkasını da TEKNOFEST'e bağlamak istiyoruz. Çünkü TEKNOFEST bir vizyon.

Şu anki yerel yönetim açısından baktığınızda sizin bu tarz çalışmalarınızda bakış nasıl?

Bu projeyi ilk belli bir aşamaya İstanbul'da getirdiğimiz zaman T3'le görüşüp, T3 vakfıyla görüştükten sonra Genç MİAD Yönetim Kurulu ve bir teknoloji ve inovasyon komisyonumuz var. O komisyonumuzla beraber belli bir aşamaya getirdikten sonra bunu Malatya'da artık sunmamız gerektiğini, Malatya'daki insanlara, gazetecilere, STK'lere, belediyeye, vekillerimize bunları iyi anlatmamız gerektiğini düşünüyorduk. Malatya şube açılışımızın olduğu gün MİAD Başkanımız Yunus Bey kendisi bana telefon açıp “Murat, mutlaka bu programda yer al. Bu programda gençlik merkezi sunumumuzu yapalım. Herkes neyi amaçladığımızı bilsin.” dedi. Bu, gençlik merkezi projemizin Malatya'da bir lansman gibi oldu aslında. Hem vekillerimizin hem STK'lerimizin, Malatya'mızın değerli STK'leri, belediye başkanları, milletvekilleri... O gün Vali’miz de oradaydı. Kendilerine projeyi anlattım. Güzel bir sunumla kendilerine ilettim. Ve neyi hedeflediğimizi de söyledim. Malatya'nın böyle bir projeye ihtiyacı var. Gençlik merkezi projesine ihtiyacı var. Ve aynı zamanda TEKNOFEST'i Malatya'ya istiyoruz. Bunu dile getirdim. Ve orada şu anda çok yeni bir proje bu. Daha yeni iki buçuk üç ay kadar oldu. Bu projeyi Malatya'ya sunduk. Malatya'da yerel yönetimlerle görüşüldü. Şu an bu noktada aslında biz karşı taraftan bir Malatya'dan uygun yer tespiti, uygun yer... Bununla alakalı hemen hızlı bir şekilde reaksiyon alıp vakit kaybedecek durumda değiliz.

Çünkü Malatya'nın hızlı hareket etmesi gerekiyor. Yaralı bir şehir, tamir olan bir şehir. Tamir olan bir şehir daha hızlı hareket etmek zorunda.

Şehrin birlikte hareket edeceği, bir araya gelebileceği, aynı duyguları yaşayabileceği unsurları çok azaldı. Mesela bir Malatyaspor etrafında birleşebilme, her türlü siyasi düşünceye sahip, her türlü görüş ve düşünceye sahip, dünya görüşüne sahip insanların bir araya toplayabilen en önemli unsurlardan biriydi. Özellikle diyoruz ya Ankara-İstanbul arasındaki diyaloğun gelişmesi, birlikteliğin gelişmesi, iş birliğinin devam etmesi, şehirden ayrılanların tekrar şehre dönebilmesi, Malatyalılığın bir ayrıcalık olduğunun hissiyatını o şehirde yaşayan herkese hissettirmenin ana odakları neler olmalı sizce? Neler yapılmalı?

Çok güzel bir örnek var. Mesela spor bu noktada bütün insanları birleştiren bir şey. Futbol özellikle Malatya gibi futbolla, Malatyaspor’la yatıp kalkıp Malatyaspor’u hayatının odak noktasında koymuş bir halk var orada, bir taraftar grubu var. Her renkten insan var. Şimdi geldiğimiz durum, geçen hafta 9 veya geçen hafta 10, bu hafta 9 bir farklı bir yenilme. Artık bu noktada bize sordukları zaman, biz bu noktada bunu söylemekten çekinmeyeceğim, ben utanıyorum.  Malatyaspor’un bu hâle gelmiş olması üzüyor. İnsanları birleştirebilecek bir yerden çok ihtiyacımız olan şey Malatyaspor.  Güzel bir stadyumumuz var. Bu stadyumu doldurabilecek bir taraftar kitlesi var. Yeter ki onlara iyi bir futbol izletelim. Yani bütün maçları yenmesini beklenemiyor, sonuçta futbol bu. Ama insanları bir arada tutabilecek, bir derbi olduğu zaman, büyük takım Malatya'ya geldiği zaman, onun taraftarları da geliyor.  Bu aynı zamanda turizmdir. Yani bugün Galatasaray, Fenerbahçe, Beşiktaş taraftarlarının İstanbul'dan Malatya'ya gelmesi… Malatya'nın gezilecek, görülecek bir sürü yerleri var. Bu bizim için bir üzücü bir nokta.  İnşallah bu durumdan biri öne çıkar. Yeşilyurtspor şampiyon oldu, onun mutluluğu var. İnşallah başkanımız Adnan Bey Süper Lig’e doğru götürür. Bir isim değişikliği Yeşilyurt, Malatyaspor olabilir.  Malatya bir futbol şehri, spor şehri olarak anılıyor, Namağlup şampiyonluklarıyla  Türk futboluna çok özel katkılar sağlamış bir şehir. Çok farklı yaşıyoruz ama işte bu sıkıntılı dönemde belki de tutunabileceğimiz en önemli şeylerden biri Malatyaspor'un elde edeceği başarılardı. Ancak şu anki performansıyla üzüyor. Sosyolojik olarak insanlar nasıl iyi olur dedik ya, böyle iyi olur bence.

Arzu ederseniz toparlayıp sohbetimizi sonlandıralım. Son olarak neler söylemek istersiniz?

Bu bizim için gözüken şer, aslında bir nevi Malatya'da bir hayır oldu. Bu noktadan baktığımız zaman bir hayır olmuş oldu. Bizim Malatya'ya katma değer sağlayacak işler yapmamız lazım. Bizim gençler olarak Malatya'da gençleri bu işin içerisine sokarak beraber bir şeyler üreterek veya toplu hâlde sesimizi “Yanlıştır!” diye çıkartabileceğimiz platformları oluşturmamız lazım. Malatya’ya katma değer sağlayacak şeyler... Artık sadece tekstille olmayacağını herkes çok iyi biliyor. Evet, tekstil hayatımıza var olacak. Giyineceğiz, kuşanacağız ama bunun için inovasyonu yüksek, bugün 5G teknolojisini kullanabilen, yapay zekâyı kullanabilen bir Malatya hayal etmek lazım.  Öyle atölyeler düşünmek lazım. Öyle yeni iş yerleri açmak lazım. Bugün bir bakkal nasıl açılıyorsa, bir nalbur nasıl açılıyorsa emin olun, yapay zekâ ile bir şey üreten kişi de bir şey yapabilmek için bir iş yeri açabilir.

Malatya’ya katma değer sağlayabilecek üretim tesisleri çıkartabilmek... Bunları tartışabilmek, bunları anlatabilmek, bunları vekillerimize, belediye başkanlarımıza, Malatya'daki halka, gençlere, özellikle gençlere empoze etme noktasında büyüklerimize bu noktada çok iş düşüyor. Bunu iyi empoze etmek lazım. Onlara o endüstriyel düşünen, endüstriyel zekâya sahip olan Malatyalıların bence bu noktada artık ivme kazanması gerekiyor. Çünkü artık yeni sektörde bu, gelecek de bu.